Laŭroj Kolekto de la originalaj verkoj premiitaj en la unua literatura konkurso de "La Revuo"

Ii

Iam, la feinoj estis festintaj la nomtagon de sia reghino; en shia palaco, el lazura marmoro, solena festeno estis ilin kuniginta, kaj la plej strangaj manghajhoj estis alportitaj sur la oran manghotablon: formikaj koroj trapikitaj per abela pikilo kaj kuiritaj sur la flamo de lampiro; ovajho el kulaj ovoj; akridajho rostita; salato el konvalaj floretoj, k.t.p., k.t.p.. La feinoj lauvole satighis per tiu malpeza nutrajho, kiu tamen plene sufichas por tiel delikataj kreitajhoj. Ech, kiam ili eliris el la palaco por promenadi en la paradizaj ghardenoj, ili estis iom ebrietaj pro troa trinkado, el floraj kalikoj, de matena roso, likvoro plej shatata de la feinaro.

Sed, dum la ebrieco malbonigas la homojn, ghi kontraue dolchigas la koron de la feinoj kaj ilia bonhumorigas. Ili do promenadis lau disaj grupetoj, babiladante pri amaj aferoj, el kio chiam konsistas la konversacio de la feinoj, kiel ankau de la mortemulinoj.

Subite, audighis ekkrieto kaj ia feino, kiu marshis antau siaj kunulinoj, ilin alvokis, signodonante, ke ili rapidu:

--Vidu fratinoj,--shi diris al la alkurintinoj,--vidu kion mi jhus ektrovis!

Kaj shi, mirante, montris infanineton, apenau unutagan, kushantan sub la folioj de dikega brasiko, kiu estas, kiel scias multaj, naskema legomo[1].

Scivole kaj jam ameme sin klinis la feinoj al la senkulpa kreitajho, kies vizagho lilia, meze de la verda foliaro, shajnis la plej bela el chiuj floroj de l' sorcha ghardeno.

La reghino siavice alproksimighis, momenton enpensighis, kaj fine parolis per vocho pli dolcha ol la kanto de enamighanta turtino:

--Char ni trovis chi tiun etulinon en la tago de mia nomfesto, mi volas, ke shi farighu la plej bela kaj la plej felicha el chiuj estintaj, estantaj kaj estontaj estajhoj! Por tio, chiu el ni faru al shi po unu donaco, tiamaniere, ke shi estu fine provizita je chiuj eblaj perfektajhoj!

Kaj unu post alia, la feinoj komencis donacadi al la infanineto.

--Shi havu,--diris la unua,--okulojn nigrajn kaj vaste fajrajn, kiel tiuj de Hispanino!

--Mi donacas al shi,--diris la dua,--tian hararon blondan, longan kaj buklorichan, kian oni vidas che la Germaninoj!

--Shiaj vangoj estu tiel delikataj kiel matura persiko,--aldonis la tria;--shia frunto paligu la liliojn; shiaj oreloj similu travideblajn markonketojn; kaj shian admirindan kapon, kiel gracia kolono, subportu kolo sendifekta!

Sinsekve la feinoj antaudonis al la estonta belulino la diafanecon de Anglino, la charmon de Rusino, la brakojn, shultrojn kaj bruston de Italino, la elegantecon de Francino, k.t.p., k.t.p..

Laste parolis la reghino kaj diris:

--Chiam restu pura kaj virga nia filino, kaj tamen donu plenan kaj netakseblan felichon al chiuj, kiuj enamighos en shin!

Kaj shi prenis la etulinon sur siajn brakojn, shin kisis kaj portis en la palacon, kie chiuj feinoj lauvice zorgis pri shia nutrado, lulado, vartado kaj edukado.

Iii

La tagon, kiam la knabino farighis dek-okjara, la feinoj are kunvenis en salonon de la reghina palaco kaj, post diversaj paroladoj kaj diskutadoj, decidis, ke shi devos, dum kelkaj jaroj, vojaghadi eksteren, pliperfektigonte tra la mondo sian edukitecon. Shi estis tiam la plej charma belulino, kiun oni povas imagi. Shia korpo superis la plej neriprochindajn chefverkojn de la antikva kaj nuntempa skulptarto. Shiaj movoj, shia irado, shia sintenado montrighis nekredeble graciaj, kaj kiam shi dancis sur la herbaro de l' ghardenoj, ech la feinoj vane provis shin imiti; shi estis altkreska, kun shultroj larghaj kaj mole deklivaj, kun koksoj dolche kurbaj kiel artoplena amforo; sub admirinda brusto, shia talio tiom mallarghighis, ke ghin shi preskau povus zoni per sia chirkaukolo! Oni apenau komprenis, kiel povas shin porti tiaj malgrandaj piedoj, kaj oni ekmiregis konstatante, ke shiaj manetoj havas nekredeblan forton. Priskribi shian vizaghon estus entrepreno malfacila! Antau chio oni rimarkis nigrajn okulojn, akre kontrastantajn orajn brovojn kaj richegan hararon, en kiu kunmiksighis chiuj plej diversaj nuancoj de l' blondeco: grengarba flavo, sunradia oro, kashtana helbruno kaj kupra rugho. Nenia perlo atingis la blankecon de shiaj dentoj, nenia rubeno la rughecon de shiaj lipoj, nenia kamelio la delikatecon de shia hauto!

Ni ne forgesu aldoni, ke kompreneble shi posedis chiujn plej shatindajn ecojn de l' koro, de l' spirito kaj de l' karaktero.

Resume, shi estis la plej admirinda el chiuj vivantaj kreitajhoj. Nur oni povis riprochi al shi iom da strangeco, pro tiom da kontrauaj belajhoj kunigitaj sur shiaj korpo kaj vizagho.

Char estis decidite, ke shi bezonas vojaghadi kaj konatighi kun la homoj, iun tagon, akompanata de unu el la feinoj, kiu prenis sur sin la formon de respektinda onklino, la junulino ploregante adiauis la tutan feinaron. Ambau migrontinoj suriris la flugilojn de grandega drako, kiu nevidite ilin transportis Rusujon.

--Chu vi vidas?... Kio estas tio chi?... Tiaj larghaj shultroj kun tia maldika talio!... Kaj kia brusto!... Tiel vaste nigraj okuloj kun blonda hararo!... Blonda?... Tute ne, rugha! Ne! flava... ne! helbruna!... Shi estas tro altkreska!... Shiaj movighoj estas malkonvene flekseblaj!... El kie shi venas?... Kiu shin konas?.. k.t.p., k.t.p..

La murmureto plilautighadis, ghis ghi farighis mallauda bruego.

Nur kelkaj seriozuloj, impresitaj de tia neniam vidita beleco, provis kontraubatali la atakantojn; ilin oni tiel mokis kiel shin mem; ilin oni nomis stranguloj, fantaziuloj, apartighemuloj, k.t.p.... La mokadon, la riprochojn, la malshaton ili elportis kuraghe, senlace rebatis chiujn mallaudojn de la enviuloj, kaj, char la fraulino estis ilin unufoje rigardinta per siaj sorchaj okuloj, ili tuj enamighis en shin kaj de tiam sin sentis plene felichaj!

Tagon post tago, alighis al tiu malgranda kerno novaj admirantoj logitaj de la nekonata belulino; sed la plimulto daurigis malshati shian belecon kaj ridi je shiaj senegalaj ecoj.

Same okazis en Svedujo, en Norvegujo, en Danujo sinsekve vizititaj de la junulino. Kelke da fervoraj amantoj; multe da insultantaj malamikoj.

--Chu vi konas la okan mirindajhon de l' mondo? Kia belulino! Kaj tiel charme stranga! Rapidu konatighi kun shi! Vi, kiel mi mem, shin amos kaj via felicho estos nepriskribebla!

Kaj ja tiel okazis....

La famo pri la filino de la feinoj transflugis la landlimojn de Francujo; ghi dissemighis, disvastighis chiuflanken, kaj tia scivolemo chie vekighis, ke tiama poeto ghin esprimis ekkriante: "En la mondon venis nova sento!"

Tial Anglujo, Germanujo, Italujo, Hispanujo, ech la plej malproksimaj landoj, siavice venigis al si la charmulinon kaj ghojis shin akceptinte, char chiu popolo malkovris en shi la belajhojn, kiujn ghi plej multe shatas kaj kiujn ghi kutimas admiri che siaj aninoj.

Vi

Pasis kelke da jaroj kaj la venko de la belega fraulino chiutage plikredeblighis. Chiutage malpliighis la nombro de shiaj malshatantoj; chiutage multoblighis la nombro de shiaj admirantoj; kaj sciigoj pri shia sukceso, per flugiloj de facila vento, alvenis en la landon de la feinoj, kiuj kune ghojadis kaj sin reciproke gratulis.

Fine venis la tago de l' triumfo!

Kelkaj el la plej fervoraj amantoj de la belulino iam decidis, ke ili shin venigos en iun difinotan lokon, kie ili solene shin festos, gloros, amindumos kaj precipe dankos pro la felicho, kiun ili de shi ricevis!

La afero okazis en malgranda apudmara urbeto kaj estis tia triumfo por la fraulino kaj tia ghojigo por shiaj amantoj, ke ili neniam forgesos la neforgeseblan semajnon pasigitan en Bulonjo-che-maro!

Kompreneble el chiuj landoj antaue vizititaj de la charmulino estis alvenintaj shiaj unuaj kaj chiam fidelaj admirantoj, kaj la bela amatino senprefere sin montris same afabla, dolcha kaj dankema al chiuj siaj amikoj novaj au malnovaj, junaj au maljunaj, richaj au malrichaj, belaj au malbelaj. Cetere, pro la ricevita ghojo, chiuj estis junaj, kaj richaj, kaj belaj!

Sed ju pli granda estas felicho, des pli ghi postlasas en la homaj koroj deziron pri renovigo. Tro bela estas la filino de la feinoj, por ke unusemajna amindumado povu por chiam kontentigi shiajn amegantojn. Ili do decidis, ke la festo rekomencighos, kaj, antau kelkaj monatoj, ghi rekomencighis en Svisujo.

Antau dek-nau jarcentoj, tri reghoj orientaj, portantaj oron, aromon kaj mirhon, marshadis tra senlimaj dezertoj, celante malgrandan urbon; tien ankau, sur alia vojo, iradis pashtistoj pelante antauen siajn multenombrajn brutarojn; kaj chies okuloj avide rigardis radiantan stelon, kiu montris al ili la vojon al nova estonteco!

Tiel same, vidu! El chiuj partoj de l' terglobo, homoj chiunaciaj, chiurangaj, chiuaghaj, sur cento da diversaj vojoj, rapidas al malgranda Europa lando, kaj chies okuloj avide rigardas verdan steleton, kiu montras al ili la vojon al nova estonteco!

Ghenevo! Ghenevo! En la koro de la filino de l' feinoj, en la koro de chiuj shiaj amantoj, tiu chi nomo por chiam estas enskribita, flanke de l' vorto Bulonjo!