Lord Lister No. 0011: De diamanten van den hertog van Norfolk

„Ben je er wel heel zeker van, dat je het geheime wachtwoord bezit?” vroeg Charly Brand zijn vriend, lord Lister, die zich juist door zijn bediende liet helpen bij het aantrekken van zijn zware pelsjas.

De lord lachte.

„Maak je maar niet ongerust, Charly! Het zaakje is in orde! Doordat ik des nachts mijn telefoondraad aansloot op de hoofdlijn en daardoor een tusschenverbinding tot stand bracht, ben ik al veertien dagen lang in de gelegenheid geweest om de gesprekken met de Londensche en de Zuid-West Bank af te luisteren en vooral die welke de directie van het hoofdkantoor hield met de bijkantoren.”

„En heb je het wachtwoord gehoord?”

„Well, my boy.”

„En hoe is het verder gegaan? Ik brand gewoonweg van nieuwsgierigheid!”

Lord Lister streek zich eens door de donkere snor.

„Ik heb naar de verschillende directies van dertien bijkantoren geschreven, dat een bedrag van vijfhonderd pond voor zekeren Samuel Rottwell op hun bank is ingeschreven. Deze brieven heb ik onderteekend met den naam van den directeur der depositobank.”

„En geloof je niet, dat een der bankdirecteuren achterdocht zal koesteren?”

„Geen kwestie van, Charly. Je weet, dat ik in dergelijke zaken met pijnlijke nauwgezetheid handel. Het opschrift der firma, het stempel, alles is all right! En al mag bij een enkelen bankdirecteur ook eenige twijfel rijzen, dan zal dadelijk het wachtwoord dien twijfel weer doen verdwijnen!”

Een lakei verscheen.

„Wenscht u een chauffeur?” vroeg de man.

Charly Brand maakte een afwerende beweging met de hand.

„Niet noodig! Ik zal zelf sturen!”

De lakei boog diep en verliet het vertrek.

Charly Brand trok nu een lange automobieljas aan, waarvan het bont naar buiten was gekeerd, zoodat hij veel geleek op een ijsbeer.

Zijn gezicht was bijna geheel bedekt door de groote automobielpet. Hij ging de trap af, gevolgd door lord Lister en bracht de roode, elegante automobiel in orde.

Langzaam bewoog de fraaie kar zich voorwaarts en tufte door het drukste deel van Londen.

Voor de depositobank in Vauxhall hield het voertuig het allereerst stil.

Lord Lister stapte uit met onverschillig gebaar.

De portier van de Bank deed de deur open en boog diep.

Lord Lister ging binnen en begaf zich naar de kassa.

„Mijn naam is Samuel Rottwell,” stelde hij zich voor.

De hoofdkassier haalde gauw het kasboek te voorschijn, waarin de handteekeningen geplaatst moesten worden.

In groote, duidelijke letters schreef hij de woorden:

Fred Harry Rolph Samuel Rottwell.

Toen schreef hij, met een handigheid alsof hij duizendmaal die handteekening had geplaatst, een bijna onleesbaren krabbel.

De ambtenaar keek even met onderzoekenden blik naar een en ander, knikte, wierp toen een vluchtigen blik naar den voornamen jongen man en overhandigde daarop den nieuwen klant een chêque-boek.

Mr. Rottwell vulde dadelijk een der bladen voor een bedrag van honderd pond in.

„Ge wilt zeker wel zoo vriendelijk zijn, mij negentig pond in banknoten en tien pond in goudgeld uit te betalen, mijnheer,” sprak hij tot den eersten boekhouder, die met beleefd gebaar aan het verzoek voldeed.

De bezoeker groette beleefd, stapte weer in zijn automobiel en reed weg.

Charly Brand lachte in zijn vuistje, toen hij zijn vriend uit de Bank zag komen.

Dezelfde geschiedenis herhaalde zich aan de depositobank in Clapham.

Daar was de eerste boekhouder echter nieuwsgieriger.

„Ge zijt zeker groote dingen van plan, mr. Rottwell?” vroeg hij.

„Wel,” antwoordde lord Lister glimlachend, „ik ga naar de slederennen in Windsor. Ik geloof, dat het daar heel interessant zal zijn, want er worden groote sommen verwed.”

„Zóó!” antwoordde de boekhouder en hij schoof mr. Rottwell honderd pond toe.

Lord Lister nam weer plaats in zijn auto.

En zoo ging het van Bank tot Bank, naar Belham, Streatham, enzoovoorts.

Voordat er twee uren voorbij waren, had lord Lister negen depositobanken bezocht en bij alle hetzelfde stukje uitgehaald.