Lord Lister No. 0044: Het briljanten halssnoer van Flora Palmerston

LORD LISTER GENAAMD RAFFLES DE GROOTE ONBEKENDE.

NO. 44 HET BRILJANTEN HALSSNOER VAN FLORA PALMERSTON.

HET BRILLANTEN HALSSNOER VAN FLORA PALMERSTON.

EERSTE HOOFDSTUK.

EEN ZELDZAME ADVERTENTIE.

„Of er geldelijk voordeel aan verbonden is of niet, Charly, de advertentie was zoo interessant dat ik er dadelijk werk van heb gemaakt. Hier lees ze nog eens met alle aandacht, dan zul je moeten toestemmen, dat zij juist voor mij iets bijzonder aantrekkelijks moest hebben!”

John Raffles, de Groote Onbekende, dien men overal zocht en nergens vond, reikte het uitknipsel uit de krant, dat hij uit zijn portefeuille had genomen, glimlachend over aan Charly Brand, met wien hij in een voornaam Clubgebouw in Londen een kopje koffie gebruikte.

„Inderdaad, die advertentie is ongewoon en verleidelijk,” antwoordde Charly. „Ik kan mij niet herinneren, iets dergelijks ooit gepubliceerd te hebben gezien.”

Hij nam het stukje papier nog eens op en las met halfluide stem, zoodat niemand in de omgeving hem kon verstaan, langzaam en met den klemtoon op ieder woord:

„Wensch onmiddellijk in relatie te treden met energiek, handig persoon, die genegen is om zoo spoedig mogelijk de behandeling op zich te nemen van een moeilijke taak, waaraan waarschijnlijk gevaren verbonden zullen zijn.

Telegrafische aanbiedingen onder motto: Confidence Londen”.

Charly Brand vouwde het uitknipsel weer samen en gaf het Raffles terug.

„Fine, very fine, Edward!” glimlachte hij. „Als voor jou geknipt. Energie, handigheid—een moeilijke taak en gevaren...

„Allright, het kon niet mooier! Maar ik moet je er nogmaals op attent maken, dat er in de advertentie geen enkel woord gesproken wordt van den Mammon, die de handige, energieke persoon zal verkrijgen, wanneer hij koen en onversaagd zijn leven op het spel zet voor deze zaak.”

„O, Charly, Charly!” zuchtte Raffles. „Je schijnt allen zin voor het ideale verloren te hebben! Al je gedachten houden zich op het oogenblik bezig met het materieele!”

„En met recht, Edward! Als er geen geld meer in voorraad is, word ik gewoonlijk zeer prozaïsch.

„Ik ben verplicht, je er nogmaals op attent te maken, dat wij bijna niets meer bezitten. Wij hebben nauwelijks nog twintig pond op de Bank staan.”

„Ah zoo, oude jongen, dat is wat anders!” lachte Raffles en hij opende zijn étui om Charly een nieuwe sigaret aan te bieden. „Neem mij niet kwalijk, oudje en stel je gerust. Wij zullen den man, die deze vreemdsoortige advertentie in de „Evening News” heeft laten zetten, het vel over de ooren halen!

„Laat mij maar begaan. De paar shilling, die ik heb uitgegeven voor het beantwoorden der offerte, zullen hopelijk een flinke rente opleveren.”

Charly keek zijn vriend vol verbazing aan.

„Heb je je inderdaad hiervoor aangeboden?” vroeg hij snel.

„Natuurlijk, maar je begrijpt zeker wel, dat ik het niet onder mijn waren naam deed.”

„En kreeg je al antwoord?”

„Zeker Charly, waarom zou ik niet? Daar de persoon, die hulp inriep, veel haast scheen te hebben, telegrafeerde ik onmiddellijk, toen ik de advertentie onder mijn oogen kreeg en ik heb het antwoord al in ontvangst genomen op het telegraafkantoor, waar wij zooeven voorbijkwamen en waarin je mij voor eenige minuten zaagt verdwijnen.

„Het antwoord was, zooals ik het had gevraagd, poste restante daarheen gezonden en ik behoef mij nu slechts naar het mij aangeduide rendez-vous te begeven om voldoende te worden ingelicht wat betreft den persoon in kwestie en dat, wat hij van plan is.

„Laten wij ons op weg begeven, mijn jongen, het is bijna zes uur en op dat uur moet ik mij in Kings Road bevinden, waar ik zeker met ongeduld word verwacht.”

Beide heeren stonden op en verlieten het lokaal, om op straat een toevallig voorbijkomend huurrijtuig te nemen en weg te rijden in de richting naar Kings Road.

Op den hoek van Sloanestreet lieten zij halt houden.

Daar bevond zich een Amerikaansche bar, waar Charly op de terugkomst van den Grooten Onbekende zou wachten, die voorloopig alleen het terrein wilde verkennen.

Het kleine huis, dat op een villa geleek, en waarheen Raffles zijn schreden richtte, lag in het midden van Kings Road.

Het was het eigendom van een zekeren Lord Orvis, een bejaarde boemelaar, die geen al te besten naam had en die stamde uit een adellijke familie, welke in vroeger jaren tamelijk nauw verwant was geweest met de Listers.

Raffles wist, dat Lord Orvis een egoïst en een woesteling van de ergste soort was en dat hij eenmaal een arme, beeldschoone nicht, die hem oprecht liefhad, trouw had beloofd om haar daarna op laaghartige wijze geluk en eer te ontnemen.

Het arme meisje werd door haar familie verstooten en sleet sinds dien tijd haar ongelukkig leven als gouvernante in een hoog adellijke Londensche familie.

Aan dit alles dacht Raffles, toen hij voor het vergulde hek stond, dat de villa van Lord Orvis scheidde van de lange, smalle straat, waarin het op dat oogenblik slechts matig druk was.

De gedachte, dat het misschien Lord Orvis zou zijn, met wien hij te doen kreeg, was hem daarom niet aangenaam.

Raffles, die steeds zijn geestesgaven en de geldbronnen, welke hij altijd weer opnieuw wist te doen vloeien, aanwendde voor het welzijn van zijn minder bedeelde medemenschen en die daardoor veel zorg en verdriet lenigde, was een verklaarde vijand van alle voorname nietsdoeners, welke de geërfde en dikwijls niet eerlijk verkregen rijkdommen hunner voorouders verbrasten en slechts aanwendden ter bevrediging hunner eigen lusten en begeerten.

Maar misschien was het niet eens de Lord, die „de moeilijke taak, waaraan waarschijnlijk gevaren verbonden zouden zijn,” wilde laten uitvoeren!

Uit het telegram, dat hij terug ontvangen had, viel dienaangaande niets met zekerheid te zeggen!

Het kon evengoed ieder ander dan Lord Orvis zijn, die hem had uitgenoodigd tot de samenkomst onder vier oogen in de villa.

In gespannen verwachting drukte Raffles op het knopje der electrische bel, om zijn bezoek aan te kondigen.