Lord Lister No. 0014: De verwisselde detective

„Ik zou toch wel eens willen weten, hoe die „Overal en Nergens” weet, wat ik onze club gezegd heb,” zei mr. Hopp tot verscheiden heeren, die in zijn studeerkamer stonden en als een levende muur geschaard waren om de reusachtige ijzeren brandkast.

„Raffles hoort alles,” antwoordde inspecteur Baxter, „maar ik wil toch wel wedden, mr. Hopp, dat we dat heerschap, dat geheel Londen onveilig maakt, binnen drie dagen te pakken hebben. Ik heb al wel andere stukjes geleverd.”

Hij zweeg eenige oogenblikken en de anderen knikten toestemmend, als om kracht bij te zetten aan zijn woorden.

„Het is al heel brutaal,” zei nu de fabrikant Hopp, „om mij een boodschap te sturen, zooals Raffles heeft gewaagd, terwijl hij nog eens halfluid den brief las, die voor hem op de groene tafel lag:

„Aan James Hopp & Co., Londen.

„Waarde Heer!

„Ik heb, twaalf uur geleden, gehoord, dat ge in uw club u op zeer gewaagde manier hebt uitgelaten. Ge hebt beweerd, dat Raffles u nooit een bezoek zou kunnen brengen, zonder dat ge hem dadelijk herkendet en dat het beslist onmogelijk was, u te bestelen.

„En, mr. Hopp, ge hebt aan deze bewering nog enkele woorden toegevoegd, die nu juist geen vleierijen aan mijn adres inhielden. Daar ik juist van plan was, weer eenige armen te ondersteunen, komen de gelden, waarover gij hebt te beschikken, mij juist van pas. Ge zult toch zeker niet zoo laf zijn, uw ijzeren brandkast, die naar het nieuwste systeem vervaardigd is, te ledigen en uw papieren van waarde een Bank toevertrouwen. Ik neem uw uitdaging aan, die mij buitengewoon veel genoegen heeft verschaft en deel u mede, dat ik morgen, tusschen drie en vijf uur, het genoegen zal hebben u te bezoeken. Ik ben van plan om vijfhonderd pond uit uw brandkast te nemen.

„Dat ik mij door niets en door niemand van mijn voornemen zal laten weerhouden, zult ge zeker wel begrijpen, mijn persoon in aanmerking genomen.

„Tot weerziens dus!

„Uw toegenegen JOHN C. RAFFLES.”

Fabrikant Hopp keek om met een lichte rilling, toen hij den naam van Raffles herhaalde en hij had een gevoel alsof de Groote Onbekende al in het bureau rondspookte.

Maar niemand was aanwezig dan de vier detectives, die onder leiding van Baxter de brandkast bewaakten.

De inspecteur lachte, toen Hopp den brief had uitgelezen.

„Dat is immers dwaasheid! Groote dwaasheid! De Groote Onbekende denkt overal mee te kunnen spotten, maar dezen keer heeft hij zich toch eens leelijk in de vingers gesneden! Ik, inspecteur Baxter, zal hem op heeterdaad betrappen, hem de hand op den schouder leggen en zeggen:

„Waarde Raffles, het is ons een groot genoegen, dat ge ons hebt opgezocht! Wij zullen ons best doen, u zoolang mogelijk bij ons te houden!”

Allen lachten.

In hetzelfde oogenblik ging de deur open.

Het werd doodstil.

Een livreiknecht trad binnen en bracht op een zilveren blad een visitekaartje.

„Frits Reinhard, ingenieur,” las hij, „laat binnenkomen!”

Even later trad een slankgebouwde jongeman binnen, keurig gekleed, het haar in het midden gescheiden.

„Ingenieur Reinhard,” stelde hij zich voor. „Ik kom namens de firma Kohlenhorst en Rifling, om met u te onderhandelen over een af te sluiten contract betreffende ijzerwerken.

„Ge weet, mijnheer Hopp, dat de kansen voor u zeer gunstig zijn en dat ge goede zaken kunt maken.”

De ingenieur sprak nog over verscheiden andere dingen.

Intusschen naderde hij schijnbaar geheel toevallig de brandkast, keek eens naar de constructie, terwijl hij onophoudelijk verder redeneerde en liet de rechterhand langs het zeer ingewikkelde slot glijden, alsof hij naar een geheime veer zocht.

„Halt!” schreeuwde nu Hopp plotseling uit en in het volgende oogenblik reeds had hij de revolver gegrepen, die op zijn schrijftafel lag en hield deze den ingenieur onder den neus.

Deze maakte een sprong zijwaarts en sloeg den uitgestrekten arm van den fabrikant naar boven, zoodat het schot krakende tegen den zolder vloog.

„Zijt ge gek geworden?” riep de ingenieur uit. „Help! Help!”

„Wij komen al!” deed nu inspecteur Baxter zich hooren, die zich met de detectives in het aangrenzend vertrek had verstopt en thans voor den dag kwam.

In een oogenblik was de geheimzinnige ingenieur door hen omringd en vastgehouden, zoodat hij geen beweging kon maken.

„Gij zijt Raffles,” sprak Baxter kortaf.

De ingenieur keek den inspecteur met groote oogen aan.

„Raffles? Ik Raffles? Ge zijt krankzinnig! Ik ben ingenieur Reinhard, begrepen? Staat heel Londen dan op z’n hoofd?”

„Geen uitvluchten!” antwoordde Baxter op strengen toon, „ge zijt op maar al te opmerkelijke wijze de brandkast genaderd.”

„Natuurlijk! Ze trok mijn opmerkzaamheid!”

„Aha! Zoozoo! Ge wildet de constructie van het slot leeren kennen!”

„Juist. Is dat hier verboden?”

„Neen. Maar waarom stelt ge er zooveel belang in?”

„Omdat wij brandkasten fabriceeren en ik mijn firma vertegenwoordig!”