Lord Lister No. 0015: De zilveren apostel

In een kleine kamer van het havenhotel te Boulogne sur Mer zaten op een kouden, regenachtigen Novemberavond lord Lister, alias Raffles, en zijn assistent, Charly Brand.

Zij waren bezig, hun handkoffers in orde te brengen, daar Raffles van plan was met de nachtboot van de Holland-Amerika-lijn, de „Amsterdam”, naar New-York te stoomen.

„Die Amerikanen hebben genoeg bij elkaar gestolen,” zeide hij, tot Charly Brand, „het wordt tijd, dat ik hun geweten, namelijk hun geldzakken, eens wat verlicht.”

Om elf uur des avonds kwam de kellner de kamer binnen en meldde, dat de stoomboot in zicht was.

„Hoe lang duurt het nog, voordat de boot aankomt?” vroeg de Groote Onbekende.

„Nog ongeveer een uur; dan is ze de haven goed en wel binnengeloopen. Hebt ge nog iets te bestellen, mr. Green?”

„Neen, dank je!”

De bediende verliet de kamer.

Lord Lister, alias Raffles, had zich in het vreemdelingenboek, onder den naam van een zekeren mr. James Green uit Schotland ingeschreven en wilde ook onder dezen naam naar Amerika reizen.

„Wat denk je in New-York uit te voeren?” vroeg Charly Brand in gespannen aandacht.

„Dat zal de toekomst wel leeren,” antwoordde lord Lister, „het is zoo mijn gewoonte om nooit vooruit plannen te maken, maar de dingen er opaan te laten komen.”

„Heb je daarginds misschien kennissen?”

„O, ja,” lachte Raffles, „een uitstekenden kennis. Bij mijn laatste bezoek in Windsor-club te Londen wisselde ik toevallig mijn pelsjas met die van den hertog van Rochester. De ruil was aan den eenen kant slecht, want mijn pels was veel kostbaarder dan de zijne, maar aan den anderen kant werd ik weer schadeloos gesteld. Ik vond in den binnenzak een brief van den Amerikaanschen milliardair Whitney, waarin deze den hertog meedeelt, dat hij gaarne bereid is den ander toe te staan om te gaan jagen op de velden van mr. Whitney. Uit den brief was te begrijpen, dat de heeren elkander niet persoonlijk kenden. Voorts vond ik in de zakken van de pels de kaart van lidmaatschap van den Hertog van de Windsor-club en verscheiden andere visitekaartjes! Ik ga dus mr. Whitney opzoeken om, als hertog van Rochester door hem in de voorname kringen van Amerika te worden geïntroduceerd. Maar, ik zal mr. Whitney vragen, of hij mijn incognito wil bewaren en mij door hem laten voorstellen als mr. Green.”

„Een uitstekend idee,” meende Charly Brand, „daar kan wat van worden!”

„Voordat wij afreizen,” vervolgde lord Lister, „wil ik nog een grapje hebben met de Amerikaansche kranten. Ik zal een stuk of wat briefkaarten naar de redacties van verscheiden bladen sturen en daarop meedeelen, dat ik in Amerika zal komen om daar mijn sport te beoefenen, namelijk millioenen veroveren.”

„Dat lijkt mij gevaarlijk,” meende Charly Brand, „de Amerikanen zijn slim en je brengt je maar onnoodig in moeilijkheden.”

„Hoe gevaarlijker, hoe beter,” lachte John Raffles,

„’t begon me al te vervelen, zoo zonder een greintje humor.”

Toen ging hij aan een tafel zitten, stak een sigaret op en schreef verscheiden briefkaarten van den volgenden inhoud aan de redacties van New-Yorker bladen:

„Zeer geachte Heer Redacteur!

Door dezen heb ik de eer u mee te deelen, dat het mij een groot genoegen zal doen, eerstdaags een aanslag te ondernemen op de gevulde geldzakken van de millionnairs in uw stad. Maak dit bericht alstublieft door middel van uw krant aan uw lezers bekend. Ook zal ik niet in gebreke blijven, u voortdurend nadere berichten te zenden omtrent mijn doen en laten.

Hoogachtend, JOHN C. RAFFLES.”

Daarna stond hij op, maakte zich reisvaardig en verliet het hotel. Voordat Raffles echter naar de haven ging, liep hij naar het station en gaf de briefkaarten af in den postwagen van den voor Parijs gereed staanden sneltrein.

„Waarom geef je die kaarten voor Parijs af?” vroeg Charly Brand verbaasd, „ik dacht, dat ze voor New-York bestemd waren.”

„Zeker, maar nu komen ze eerst in Parijs en worden daar gestempeld, voordat ze uit een Fransche haven, waarschijnlijk Le Havre, naar New-York verzonden worden. Dan is men het rechte spoor al kwijt. Op dergelijke kleinigheden dient juist bijzonder gelet, want juist daarover struikelen meestal de grootste mannen.”

Even later ging het tweetal met de overige passagiers aan boord.

Op den tweeden dag der zeereis, toen Raffles na het diner met Charly Brand in een stil hoekje van den rooksalon zat, zei eerstgenoemde:

„Heb je gelet op dien heer, die ons voortdurend begluurt?”

„Meen je mr. Robinson?”

„Juist. Ik bedoel mr. Robinson die op de passagierslijst als portretschilder staat ingeschreven en in hut no. 3 logeert. De man is net zoo min portretschilder als de kapitein van dit schip een gestudeerde professor is.

„Hij ziet er meer uit als een koopman of als—” Raffles zweeg eenige seconden en keek nadenkend naar den rook van zijn sigaret.

Toen vervolgde hij op fluistertoon: „als iemand van Scotland Yard.”

Verschrikt keek Charly Brand zijn vriend aan.

„Van Scotland Yard? Een Londensch detective dus?”

„Ja zeker. En ik wil dadelijk de proef op de som nemen. Ga eens mee aan dek!”

Het tweetal verliet de rookkamer en ging naar boven, waar lord Lister op mr. Robinson toetrad.

„Wel, gentleman,” sprak hij hem aan, „mijn naam is James Green uit Schotland. Ik las in de passagierslijst, dat ge een kunstenaar zijt, een portretschilder. Ik zou het een alleraangenaamste tijdpasseering vinden, als gij tijdens den overtocht een portretstudie van mij zoudt willen maken. Ik wilde dat dan als geschenk geven aan een vriend, die gauw jarig is en ik ben niet ongenegen om een goede som te betalen.”

Mr. Robinson, een klein persoon met vollen, zwarten baard, scheen nogal zenuwachtig van aard. Hij trommelde met zijn vingers op de borstwering en antwoordde:

„’t Spijt me, mr. Green, dat ik uw wensch niet kan vervullen, want mijn schildersgereedschap is ingepakt en ligt beneden in het ruim.”

„Dat hindert niet,” antwoordde Raffles, „als ge den kapitein vertelt, dat ge uw gereedschap graag zoudt willen hebben, laat hij het natuurlijk dadelijk naar boven halen.”