Lord Lister No. 0373: De krankzinnige

LORD LISTER GENAAMD RAFFLES DE GROOTE ONBEKENDE.

NO. 373 DE KRANKZINNIGE.

DE KRANKZINNIGE.

HOOFDSTUK I.

DE MAN BIJ DE PERISTYLE.

Het was omstreeks kwart voor achten in den avond.

De vroege herfst had zich op ruwe wijze ingezet, en een gure wind deed de Londenaren, die niet voor hun vermaak of om een andere reden de straat moesten opzoeken, snel huiswaarts gaan.

Sedert een half uur was het tot overmaat gaan regenen en een dier verraderlijke Londensche misten scheen op komst te zijn.

Het asphalt glom in het schijnsel der tallooze lantaarns en dof klonken de hoeven van de paarden der huurrijtuigen, die schouwburgbezoekers naar hun plaats van bestemming moesten brengen. Voor het Garrick Theater was het een onophoudelijk komen en gaan van voertuigen van allerlei aard, ouderwetsche cabs, welke men bijna niet meer zag in de Engelsche hoofdstad, vierwielige rijtuigen of broughams, huurauto’s, glanzende equipages en prachtige eigen auto’s.

En het was geen wonder, want de aanplakbiljetten vermeldden voor dien avond het optreden van een bekwame buitenlandsche actrice, die zelfs in het kieskeurige land van den dollar grooten roem had geoogst.

Geen enkele Londenaar, die zichzelf respecteerde en die over voldoende middelen beschikte om den zeer hoogen entrée-prijs te betalen, zou het in den zin hebben gekregen, dien avond niet in het Garrick Theater aanwezig te zijn.

Men wist, dat men daar de bekende premiere-gangers zou aantreffen, die geen enkele eerste voorstelling overslaan, evenmin als het optreden van een buitenlandsche ster, wier naam door de bladen reeds lang te voren was verkondigd.

De voorgevel van den schouwburg glansde van licht.

Alle electrische lantaarns waren aangestoken en straalden hun licht uit over den breeden verkeersweg.

Men zag telkens een auto stil houden en dan verdwenen de inzittenden al spoedig onder het gewelf van de ruime peristyle, gedragen door een tiental zuilen.

Een paar baliekluivers, oogluikend toegelaten omdat er oorlogsinvaliden onder bleken te zijn, schoten dan haastig toe om het portier van het voorrijdend rijtuig te openen in de hoop van een fooi.

Onder die gelegenheidsportiers was ook een oud man met reeds sterk grijzend haar en die blijkbaar niet al te best ter been bleek te zijn.

Want de arme stakkerd kwam meestal eenige oogenblikken te laat aansukkelen, als een ander hem reeds voor was geweest.

Dan bleef hij op eenige passen afstand staan en keek droevig toe, hoe een meer bijdehande en jonger concurrent met de fooi ging strijken.

Hij scheen den moed niet op te geven, hoewel het duidelijk te zien was, dat de steeds toenemende vermoeidheid het hem voortdurend moeilijker maakte, vlug genoeg toe te schieten teneinde een portier te openen.

Nu en dan nam hij zijn hoed af, een tot den draad versleten hoofddeksel, om zijn voorhoofd met een zakdoek af te wisschen.

Dan pas kon men goed zien, hoe vermagerd zijn gelaat, hoe ingevallen zijn wangen waren, hoe koortsig zijn oogen gloeiden.

Kleine zweetdruppels parelden op het gerimpelde voorhoofd, ondanks de gure koude.

De man droeg geen overjas en had den kraag van zijn armelijk buis zoo hoog mogelijk opgeslagen.

Om zijn dunnen hals was een roode zakdoek geknoopt.

De man droeg de kleederen van een haveloozen schooier en toch was er iets in zijn geheele voorkomen, dat er op wees, dat deze man niet steeds in deze armzalige omstandigheden had verkeerd.

Hij scheen er dan ook nog een restje van ijdelheid, van zorg voor zijn uiterlijk op na te houden, want zijn gelaat was zorgvuldig geschoren.

Het was reeds bij achten en nog altijd had de oude geen kans gezien een paar penningen te verdienen.

Zijn gelaat verkreeg langzamerhand een zorgelijke, smartelijke uitdrukking, en het was ook of er schrik op te lezen viel....

Hij steunde zich met de hand tegen een der pilaren en hoestte.

Daarbij drukte hij de andere hand op de borst, alsof het hem pijn deed.

Zoo stond hij daar gebukt, het jammerlijk toonbeeld van ouderdom en ziekte.

Weer kwam er een groote auto aanrijden.

Het was een prachtige, blauw gelakte Limousine, en behoorde blijkbaar aan een zeer rijk man.

Aan het stuurwiel zat een chauffeur van reusachtigen lichaamsbouw, een ware Hercules, met breede schouders, een nek als een stier en de vuisten, die het stuurwiel omklemd hielden, leken wel geschikt om er steenen mee te kloppen.

Ditmaal scheen het geluk den ouden man gunstig te zullen zijn. De vluggere collega’s hielden zich juist bezig met andere auto’s en het veld scheen dan toch eindelijk vrij te zijn.

Met haastige stappen kwam de oude man naderbij.

Maar juist werd van binnenuit het portier reeds geopend door een hand die in fijn glacé-leder gestoken was.

De grijsaard slaakte een smartelijken zucht, dit was blijkbaar meer dan hij verdragen kon.

Hij wankelde, tastte tevergeefs naar een steun en zakte toen alsof hij een rustig plaatsje zocht om te sterven langzaam langs het glanzende hout van de auto ineen.