Lord Lister No. 0115: Een Sinterklaas-verrassing

Het was op den avond van vijf December.

Gestadig viel de regen neer uit de pikdonkere lucht, korte rukwinden deden af en toe de vensterruiten trillen en maakten het hun, die op straat moesten zijn, nog onaangenamer dan het neerstroomende water dit reeds deed.

„Geen mooie Sinterklaasavond,” herhaalden de menschen telkens en telkens weer.

„Neen, vanavond moest het helder, droog weer zijn; zoo’n beetje vorst, dat hoort er zoo bij.”

„En wat sneeuw!”

„Nou, voor sneeuw is het nog te vroeg, daarmee kunnen we wel tot Kerstmis wachten.”

Deze en dergelijke opmerkingen hoorde men vooral in de winkels, waar het in de vroege avonduren nog buitengewoon druk was en waar bijna geen handen genoeg waren om het gekochte in te pakken.

Ondanks het ongunstige weer heerschte er in de straten van Rotterdam een buitengewone drukte, de levendigheid, die den Hollandschen Sinterklaasavond kenmerkt.

Dienstmeisjes, loopjongens en kruiers, allen beladen met groote en kleinere pakken, begaven zich naar de adressen der gelukkigen, voor wie de surprises waren bestemd; handkarren, overdekt met glimmend natte dekkleeden, vigelantes en vrachtwagens, alles bewoog zich door de straten om de tallooze pakken, manden en kisten af te leveren.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

In een statig heerenhuis aan den Westersingel, waar een schild boven de deur verkondigde, dat daar het Spaansche consulaat gevestigd was, zaten in de ruime huiskamer een heer en een dame.

Beiden waren den middelbaren leeftijd reeds gepasseerd, doch terwijl het gelaat van den heer reeds werd omlijst door zilverwitte haren en een grijzen baard, vertoonde het uiterlijk der dame nog slechts weinig sporen van den naderenden herfst.

Slechts eenige fijne rimpeltjes omkransten de groote grijze oogen en lagen aan weerszijden van den goedgevormden mond.

Het donkerbruine haar, dat boven het voorhoofd gescheiden en in een eenvoudigen wrong was opgemaakt, had nog slechts weinig van zijn glans verloren.

Slechts hier en daar liep een zilveren draad er doorheen.

Ook de gestalte der dame, die toch reeds de vijftig was gepasseerd, had nog veel van haar jeugdige sierlijkheid behouden.

Op het eerste gezicht zou men haar echtgenoot, jonkheer Deelman, wel twintig jaar meer geven dan zijn vrouw.

Wanneer de grijze consul echter den blik zijner energieke oogen opsloeg, als zijn heldere, welluidende stem zich tot den bezoeker richtte en hij zijn veerkrachtige gestalte verhief, zag men de vergissing in en begreep men, dat dit zilverwit van haren en baard was als een vroege sneeuwbui, die de natuur in vollen herfsttooi heeft verrast en is neergevallen op nog groene struiken, nog niet ontbladerde boomen.

In hun rustige woonkamer, die met goeden smaak eenvoudig en deftig gemeubeld was, zat het echtpaar bij elkaar op dezen avond van feestvreugde en verrassingen.

Vroeger was ook onder hun dak die avond van 5 December vol ongeduld verbeid en in luidruchtige vroolijkheid gevierd.

Toen dartelden door de breede gangen en ruime kamers twee jonge meisjes, de beide eenige kinderen van den consul en diens vrouw. Louise, het slanke blonde meisje en de donkere Nora, het sprekend evenbeeld harer moeder.

Hun blonde dochter echter had reeds op achttienjarigen leeftijd het ouderlijk huis verlaten om den man harer keuze, een bekend musicus, naar het buitenland te volgen.

Nu woonde zij reeds verscheidene jaren in Berlijn, waar haar echtgenoot het middelpunt der musicale wereld was geworden en waar Loes, zooals mama haar nog bij voorkeur noemde, geheel opging in de zorg voor haar beide jongens en in de verplichtingen, die het leven haar, als vrouw van een beroemdheid, oplegde.

En Nora, de beeldschoone jongste dochter, had al spoedig het voorbeeld van haar zuster gevolgd.

Het was niet zonder eenige teleurstelling in het hart, dat de ouders hun mooie Nora, die reeds eenige aanzienlijke partijen had afgeslagen, de vrouw hadden zien worden van een eenvoudigen Duitschen ingenieur, dien zij gedurende een zomerverblijf in Wiesbaden hadden leeren kennen en die stormenderhand het hart van het Hollandsche meisje had veroverd.

Doch Karl Willmer bleek zooveel uitstekende eigenschappen te hebben, hij was hun bij nadere kennismaking zoo sympathiek geworden, dat ook zij den smeekenden blik zijner trouwhartige oogen niet hadden kunnen weerstaan en hem de hand van hun nog eenig overgebleven kind hadden toegestaan.

Nadat Nora en Karl Willmer hun huwelijksreis waren gaan maken om daarna hun eigen woning op te zoeken in Wiesbaden, was het stil en eenzaam geworden in het huis van jonkheer Deelman.

De bejaarde heer, die zeer gefortuneerd was, had zich met nog meer lust dan tevoren aan zijn zaken gewijd. Hij was het hoofd eener aanzienlijke reedersfirma.

Voor zijn vrouw echter was het leven kalm en vrij eentonig geworden.

Wel bleven vrienden en kennissen hen trouw bezoeken, maar de ware vroolijkheid, de meest ongekunstelde feestvreugde heerschte slechts dan in het deftige heerenhuis, als de logeerkamers, met teedere zorg lang te voren reeds in gereedheid gebracht, in beslag waren genomen door hun kinderen en kleinkinderen.

Wanneer eenige keeren per jaar de beide dochters met man en kinderen tijdelijk hun intrek hadden genomen in het huis aan den Westersingel, als vroolijke stemmen en trippelende voetjes door de ruimten klonken, als de twee Berlijnsche kleinzoontjes, nu reeds jongens van zeven en negen jaar, en het bekoorlijke dochtertje van Nora en Karl om beurten op grootvaders knie mochten paardjerijden en allen tegelijk door grootmoeder werden vertroeteld, dan weer voelde mevrouw Deelman zich volmaakt gelukkig.

Met een stillen glimlach kon zij, als zij de deur zachtjes had geopend, op den drempel der kamer blijven stilstaan, wanneer zij daarbinnen de aardige groep zag, die haar man vormde met zijn drie kleinkinderen om zich heen.

De beide mooie blonde jongens, elk aan een kant van grootvader zittend, met blozende wangen en schitterende oogen luisterend naar lange, boeiende verhalen uit grootpa’s jeugd, verhalen van guitige jongensstreken en kattekwaad, die gretig ingang vonden bij de jeugdige toehoorders en hen af en toe deden schateren van lachen.

En het vierjarige kleindochtertje, het fijne, bruine krullekopje, geleund tegen grootvaders schouder, het kleine handje spelend met den langen, witten baard, luisterde aandachtig mee, instemmend met het lachen der neefjes, al kon zij nog niet altijd volgen, wat daar voor grappigs werd verteld.

Mevrouw Deelman legde het roze mutsje, waarop zij juist een koket strikje had vastgehecht, even neer. Met teederen blik bekeek zij haar kunstwerk nog eens, zich voorstellende hoe beeldig het aardige kapje haar mooie kleindochtertje zou staan.

Toen werd het voorzichtig in een ruime lade eener antieke kast weggeborgen bij de andere geschenken, die daar reeds sinds eenige weken in werden verzameld, om tegen Kerstmis naar de kinderen in Duitschland te worden verzonden.

Het oud-Hollandsche Sinterklaasfeest had, sinds de beide dochters in Duitschland woonden, plaats gemaakt voor den „Weihnachtsfeier”, het feest van den verlichten Kerstboom.

De heer Deelman legde het laatste blad van de „Nieuwe Rotterdammer” op tafel, wierp een blik op de pendule, die tien uur aanwees en schoof een speeltafeltje, waarop een schaakbord met stukken gereedstond, tot vlak bij de groote schemerlamp, die haar schijnsel wierp in een gezellig hoekje van de kamer.

Dit was voor zijn vrouw het teeken, om zich nog een uurtje te verdiepen in het schaakspel, waarop beiden verzot waren.

„Ik zal trachten mijn schade van gisteravond in te halen,” sprak mevrouw Deelman, terwijl zij plaats nam in haar gemakkelijk stoeltje, dat haar man bij de speeltafel had geplaatst.